Dzisiaj taka sytuacja: Lekko opóźniony z przyczyn technicznych lot na jeden z hiszpańskich kurortów, nic poważnego, ale zrobił sie troche bajzel (niekompetencja ludzi obsługujących teren lotniska rulez). Usterki techniczne z zasady generują głupie pytania typu "A co jeśli silnik odpadnie?", ale to jest lepsze.
Wystartowaliśmy, spoko spoko, zabieramy sie do serwisu z żarciem. Podchodzi do mnie Holenderka po pięćdziesiątce (Naród wydawałoby się, wielce inteligentny), mind you, jesteśmy 11km nad ziemią i to widać, słychać i czuć, i mówi tak.
- Przepraszam, mam pytanie, czy my aby na pewno lecimy?
- Ee...O_O....no aby na pewno.
- Ale jest pani pewna? Bo ja nie czuję byśmy się poruszali. Wydaje mi sie, że samolot stoi w miejscu, na dole też nic nie widze.
- ... Jakbyśmy nie lecieli, to byśmy spadali i to by pani na pewno poczuła.
Nie wyglądała na przekonaną. Tak, mówiła serio.
I ja wiem, że w pracy żyję przekonaniem, że jak ktoś wespnie się na szczyt głupoty to zaraz kolejny wejdzie i na niego nasra, ale kurna I dare you, I f***in dare you, żeby ktoś przebił taką rewelację.
